niedziela, 29 stycznia 2017

When things in your head fuck up.


Hey man, gdzie ta Twoja chęć?

Nie wiem, co się dzieję ze mną od jakiegoś czasu. Mam dziwne myśli i wszystko w głowie wydaje się coraz bardziej poplątane. Jeden wielki chaos. Generalnie wszystko to, co sobie postanowiłam i chciałam realizować, poszło się jebać... Nie wiem, czy kiedykolwiek znajdę w życiu coś, co daje mi szczęście. Mnie dobrej albo mnie złej. Bo generalmente odkryłam, że mam w sobie niestety szatańskie alter ego, które czasami przejmuje kontrolę... No a wtedy jestem zła. Po prostu jestem zła i robię złe rzeczy. Może kluczem to wyciszenia tego krzyku jest znalezienie generatora tej demonicznej mocy. Bardzo często jest tak, że nawet klimatyczny kawałek jest w stanie to zrobić. Od września zdawało mi się, że to minęło, uspokoiło się trochę. Ale jednak nie... 
Rządzą mną rzeczy, którymi swego czasu mocno gardziłam. Zataczam koła i jeśli nawet ruszę z miejsca to wracam do punktu wyjścia. Nie mam celu, nie mam marzeń, nie wiem do czego dążę.
Trochę nie chce mi się żyć.
Nie tak.



Mam teraz na głowie tyle spraw, tyle dorosłych spraw, na które się nie przygotowałam. Coraz częściej moje wady utrudniają mi życie. Nie czuję się na siłach, boję się, że wszystko zawalę. Wiem, kto na mnie patrzy i liczy na mój sukces. Wiem, kto nie chce czuć gorzkiego smaku porażki. Nie wiem, czy boję się porażki samej w sobie, czy zawiedzionego wzroku pełnego rozczarowania. Siebie zawiodłam już tyle razy, że nawet mnie to nie rusza. Ale tym razem to już nie jest dupoproblem, tylko poważne sprawy. DLA DOROSŁYCH. Skoro wg metryki jestem dorosła to może najwyższy czas zacząć się tak zachowywać, a nie wiecznie bawić się w Piotrusia Pana i spierdalać do Nibylandii?


Niech wrócą dobre czasy. Czasy, w których wiedziałam, kim jestem, co chcę robić i do czego dążę. Teraz nic nie wiem i czuję się totalnie zagubiona w tym wszystkim. Nie jestem gotowa na to z czym się mierzę. Nie wiem już, jak ma wyglądać moje życie i co mam z nim, kurwa, zrobić...

piątek, 26 sierpnia 2016

To do not let it go.



I REMEMBER YOUR FACE SINCE I WAS BORN
YOU GAVE ME SMILE AND YOU GAVE ME HOME
YOU GAVE ME A LIFT TO MY ADULTHOOD
BEING THE GUIDE OF MY LIFETIME RIDE

IT'S SO UNEXPECTED,
IMPOSSIBLE TO KNOW,
WHEN YOU'RE DISABLED
BECAUSE HE HAD TO GO

STAY WITH ME AND LOVE ME FOREVER
TILL I SAY YOU CAN LEAVE
HOLD MY HAND AND WATCH OUT FOR ME
'COS I'M AFRAID OF WHAT I SEE

THROUGH THE VALES,
THE MOUNTAIN AND SEAS,
ESCAPE THE CROWDS
AND LIFE DIFFICULTIES

I CAN'T GO ALONE 'COS
YOU USED TO BE MY MAP
BUILT OF THE NIGHT STARS
AND SUN BUT NO TRAP

IT'S SO UNNECESSARY 
IMPOSSIBLE TO UNDERSTAND
WHEN THE PART OF YOUR HEART
IS COMING TO THE END


STAY WITH ME AND LOVE ME FOREVER
TILL I SAY YOU CAN LEAVE
HOLD MY HAND AND WATCH OUT FOR ME
'COS I'M AFRAID OF WHAT I SEE

AND I'LL KEEP SINGING
THAT WE'LL NEVER LET YOU GO
YOU NEVER EVER CAN LEAVE US ALONE
YOU HAVE TO STAY AND LISTEN TO US

THAT WE'LL NEVER JUST LET YOU GO
YOU'RE OUR SUN FULL OF LEAVES AND SNOW
'COS WE'LL NEVER EVER JUST LET YOU GO

STAY WITH US AND GUARD US FOREVER
TILL WE SAY YOU CAN LEAVE
HOLD US TIGHT AND WATCH OUT FOR THIS
'COS WE'RE AFRAID OF WHAT WE SEE.

środa, 11 listopada 2015

Listopad.

Spacer po linie
Niech wszystko już minie
Serce wyginie
Ból mnie ominie
Tęsknota zaginie
Uczucia zawinie
A ja
O to wszystko Ciebie obwinię

sobota, 7 lutego 2015

Po nocy przychodzi dzień.



Nigdy, a przynajmniej rok temu, nie spodziewałabym się, że dziś będę pisać stąd, skąd właśnie piszę. Jestem w swoim nowym domu. Na wchodzie. W wakacje to wszystko wyszło, zmiana, wielka zmiana. Czy ktokolwiek się spodziewał? W żadnym wypadku nie mówię, że zła zmiana. Tylko, że trochę czuję, że nie wiem, gdzie jest teraz mój dom.

sobota, 3 stycznia 2015

Wracam kiedy chcę.



Piszę, kiedy chcę.
Odchodzę, kiedy chcę.
Wracam, kiedy chcę.

Ostatni raz pisałam tutaj w kwietniu. Co się zmieniło od 9 miesięcy? Urodziłam dziecko. Humor mi się zaostrzył. Nie wiem, który dzień był dla mnie szczęśliwszy, ten kiedy odebrałam świadectwo ukończenia szkoły średniej, czy ten kiedy dowiedziałam się, że zdałam (parsknięcie) maturę.

czwartek, 10 kwietnia 2014

Raz, dwa, trzy i nie ma Cię!



Pełzasz, bez sił. Bez twarzy, bez min. Śniadanie połykają Cie na raz. A co to owilo Cie? Marazm? Mickiewicz jakos nie pełzal. Żył. Choć namawiał do walki bez Sił Nie masz juz. Chodzisz do galerii po nowe odmozdzacze. Wiesz ze smartfony to intelektu odkurzacze? Oblewasz sie lenistwem, Robisz sie coraz bardziej zawistny. I rzygam tym postępem codziennie. A nocami rzucam się z wieżowców bezwiednie. Nie czujesz juz nawet zapachu oczu kochanych. Kwas wypala Ci dziury w ustach wypchanych Piękno nie zachwyca Cie już Inteligencje przykrył śmierdzący kurz. Pędzi metro, wpadasz pod wagon Kończ swoje żale. Nie ma juz "ale". Głośno Cicho Jasno Ciemno Raz Dwa Trzy Gaśniesz. I nie ma Cie już.

czwartek, 3 kwietnia 2014

Zmiany again and again.



PEOPLE ARE PEOPLE 

SO WHY SHOULD IT BE


 YOU AND I SHOULD GET 

ALONG SO AWFULLY





Znów zmiany. Znów moc.

Imperium kontratakuje.

sobota, 29 marca 2014

Ja - robocop.



Od jakichś dwóch tygodni żyję jak totalny robot.  Chodzę jak maszyna, czym czuję się coraz bardziej i bardziej zmęczona. Dżizas, soł egzosted. Nie wiem, jak ludzie wytrzymują automatyczny tryb życia.

piątek, 21 marca 2014

#chill.


Dla odmiany - dziś kolorowo, bo podobno pierwszy dzień wiosny dzisiaj czy coś. Wreszcie koniec zimy, obrzydliwej, mroźnej, paskudnej zimy. Teraz słońce staje się moim centrum świata. Bo mi się tak życie dzieli na ciepło i zimno.

piątek, 14 marca 2014

Changes.


Dawno nie było tak źle. Chociaż może słowo "fatalnie" byłoby tu stosowniejsze. Kurwa. Czego to jest kwestia? Ja nie zasługuję na więcej? Ok, na cokolwiek? O co tu chodzi...

piątek, 7 marca 2014

Co było a nie jest.



Ostatnio zero czasu na nic. Z wyjątkiem nauki oczywiście. W sumie to wciąż trochę nie ogarniam tego, że to JA mam MATURĘ. Biegam od miejsca do miejsca, tu coś załatwiam, tu się uczę, tu coś tam. Naprawdę, totalny brak czasu. Aktualnie tonę w arkuszach próbnych matur, listów, wypracowań i zestawach z matmy. To jest teraz moja papierowa rzeczywistość. I paradoksalnie jest ona szara. Jak szary papier do szarej dupy.

środa, 26 lutego 2014

Rozsypany kalendarz.

Na zdjęciu aktualny pupil całego domu. 

Tak, wiem, że ostatnio zaniedbuję bloga i pisanie. Wiadomo, co jest przyczyną: brak czasu + moje bezkresne lenistwo. Ale na dobrą sprawę, to nic specjalnego w szkolnych dniach się nie dzieje. Weekend miałam dobry do niedzieli rano, kiedy to dowiedziałam się o tym, co robił mój chłopak. 

piątek, 21 lutego 2014

Źle.



Tak
bardzo
  strasznie
  okropnie
  źle.

Nie mam już jak uciekać, mosty spalone.
Próbowałam.
Chcę.
Potrzebuję.
Ale nie umiem.
Pozostają skoki.
Na głębokie wodospady marzeń.


czwartek, 20 lutego 2014

Też jestem szalony, całuję dłoń mej pani, całuję dłoń mej żony.


I could use a brake
me need to go
down down down on life.



Ostatnie dni są zimne, szare i ponure. I bynajmniej nie mam na myśli pogody. Jakby wszystkie emocje i uczucia gdzieś wyparowały, ulotniły się z powietrzem. Wyciekły gdzieś między spacerami, rozmowami, cicho i bezszelestnie przez palce. Nie ma ich, są tylko szare schematy codzienności.



poniedziałek, 17 lutego 2014

Powroty.


Są czasem w życiu rzeczy, które mimo usilnych, najszczerszych starań starasz się zakopać, wyrzucić, zapomnieć, najlepiej udawać, że nigdy ich nie było, a które ciągle są w nim obecne. Podświadomie. W sumie nie wiem czy gorzej czy lepiej, czy lepiej wiedzieć czy nie wiedzieć.

niedziela, 16 lutego 2014

Słońce mnie nie parzy, coś się dziś wydarzy.


NIEKONWENCJONALNOŚĆ
NATURALIZM

WOLNOŚĆ



Tramwaj ku spełnieniu ciemność chowa w cieniu. Wszystkie jego tory skrzyżowały się.Znowu weekend. Tygodnie biegną, pędzą. Czasu na wszystko coraz mniej. Niedługo nie będzie go wcale. Nawet do opisywania coraz mnie i to jest kurwa przykre.


czwartek, 13 lutego 2014

Nic.




Miał być temat, ale będzie jutro. Zwykły szary dzień. Jaram się, bo pierwszy raz u Kurkowej dostałam z odpowiedzi czwórkę zamiast standardowo jedynkę. Pośmialiśmy się trochę w szkole z A., K. i D. Miło  było. Nawet bardzo. Kupiłam u Krzysia parkę i spodnie, jutro zaniosę rzeczy do krawcowej. Ojebaliśmy frytki. Byłam na paznokciach i na meczu. Wypadek był w Radomsku. W końcu znalazłam swój pamiętnik. nic ciekawego. Burza,  nuda, sen.

środa, 12 lutego 2014

Bodziec, dziec, bodźce, ce.






Kto by się spodziewał, że największy, najgorszy leń na świecie nagle poczuje takiego  powera i chęć do działania. Niemożliwe? A jednak!

poniedziałek, 10 lutego 2014

8 bezwartościowych godzin.

 Zdjęcie z najlepszymi mordkami.

Chciałoby się napisać coś sensownego, ale no... Nawet wypracowania nie napisałam z braku weny. Z blogiem wcale nie jest mi dzisiaj łatwiej, jak się okazuje.

niedziela, 9 lutego 2014

Leniwe niedziele.

Zanim zaczniesz czytać ten tekst, odpal poniższą nutkę!






Pora zrelacjonować swój cudowny weekend. Lubię to: niedzielne poranki (w sumie to jest dwunasta..., nieważne, dla mnie to poranki), kawa i klawiatura.