piątek, 7 marca 2014

Co było a nie jest.



Ostatnio zero czasu na nic. Z wyjątkiem nauki oczywiście. W sumie to wciąż trochę nie ogarniam tego, że to JA mam MATURĘ. Biegam od miejsca do miejsca, tu coś załatwiam, tu się uczę, tu coś tam. Naprawdę, totalny brak czasu. Aktualnie tonę w arkuszach próbnych matur, listów, wypracowań i zestawach z matmy. To jest teraz moja papierowa rzeczywistość. I paradoksalnie jest ona szara. Jak szary papier do szarej dupy.


Wszystko to może nie byłoby aż tak straszne i dobijające, gdyby nie pogoda. Taka ni w dupe, ni w oko. No ale podobno od jutra ma być słońce jak na Hawajach, więc pozostaje tępo wierzyć telewizjom i internetom. Dajcie plażę, leżaczek i drinka z palemką to się mogę uczyć w takich warunkach. A nie: moje psy i te sąsiada urządzają sobie rajd dakar wzdłuż płotu, ujadają cały dzień pod oknem jak pojebane, Maciuś słucha dziwnej muzyki, a cały dom (i okolica) razem z nim, jest mi zimno, bo przecież osiemnaście stopni w domu to idealna temperatura a do tego wszystkiego słyszę zamiennie "posprzątaj" i "pomóż mi". Jak żyć panie premierze? Na kiego mi ta matura właściwie? Dowiem się na bezrobociu...


Smutna sprawa. Tydzień minął tak o. Zeszły weekend był "tym ostatnim" w który moja osoba zaszczyciła obecnością belfast. Teraz już tylko monotonia, nauka i nauka. Smutne nie? Nie mam siły nawet. Nie wiem jak inni siedzą po nocach i się uczą. Ja o godzinie dziesiątej wieczorem to już myślami jestem w łóżku i tylko robię szybko, co mam zrobić i angola, jak to zwykł mawiać Sławek. Bojcy dużo było w tym tygodniu, tu się jakieś bić chciały, ktoś najebany, tu jakieś ciąże, mecze, cuda wianki. Słowem: życie. Ładnie oddałam krew (drugi raz w swoim życiu), oczywiście w towarzystwie K., tym razem obyło się bez wstydu i nie zemdlałam. Byłyśmy na turnieju last weekend, dobrze się grało, nie powiem. Ostatnio wygrałyśmy nasz pierwszy na lidze mecz z mechanikiem 2:0, dziś dla równowagi we wszechświecie - przejebałyśmy 2:0 z woprem, no ale nic, przegrana z honorem i nie bez walki. Siatkówka sprawia mi tyle radości, że do końca życia będę przeklinać rodziców, że nie zaprogramowali mnie na metr osiemdziesiąt. Życie, tak bardzo nie fair.


Ktoś mi bliski ostatnio oddala się ode mnie. Albo może to ja oddalam się od wszystkich? Nie wiem, różne rzeczy ostatnio myślę. Gadałam z K., no ale nic z tego w sumie nie wynikło oprócz tego, że mamy podobne spostrzeżenia.  Nie lubię, gdy ktoś udaje kogoś, kim nie jest. Chyba, że to dopiero teraz ukazuje prawdziwą twarz. Jeśli tak, to może wcale nie jesteśmy sobie potrzebni i nie ma co mówić o jakiejkolwiek bliskości? Zasmuca mnie to, ale jednocześnie staram się o tym nie myśleć, bo lubię przesadzać w tych swoich rozkminach. No nic, czuję się źle.

Mam ochotę sobie zajarać.
ogólnie nie mam nic, ale dziś chcę mieć.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz