Kto by się spodziewał, że największy, najgorszy leń na świecie nagle poczuje takiego powera i chęć do działania. Niemożliwe? A jednak!
Otóż sprawa wygląda następująco. Ostatnio zaczęłam przykładać się do nauki, tzn. polskiego, anglika i maty. Stwierdziłam, że jednak wolę do matury przygotowywać się RAZ, a nie np. męczyć się za rok. Chcę napisać ją jak najlepiej. Do tej pory moja nauka była jednak jedną wielką sinusoidą, tygodnie intensywnej pracy przeplatały się z tygodniami, w których moim głównym i o ile nie jedynym zajęciem było oglądanie tanich polskich tasiemców i ambitnych telenoweli. Na jednej lekcji polskiego spałam, ale na następnej wyrywałam się do odpowiedzi. Logiczne? Ni chuja. Ja, jak to ja, potrzebuję bodźca, żeby zacząć coś robić, ogarnąć dupę i wziąć się w garść. Rok temu z wielką motywacją zaczęłam się odchudzać, bo przeraziła mnie liczba na wadze. A teraz? Teraz bodźcem było pozytywne uczucie.
Zdarzenie miało miejsce po wczorajszej lekcji polskiego, na której dość żywo i energicznie pracowałam, odpowiadałam i z łatwością interpretowałam wszystkie omawiane wiersze. Ostatnio odpowiadam nawet Kurkowej na każde pytanie. Na początku irytowało mnie to, że po każdej dobrej odpowiedzi dziewczyny [czyt. te "moje"] patrzyły się na mnie jak ciele na malowane wrota. To spojrzenie było w stylu "czemu ona się odzywa, przemądrzała zołza", ale jednoczenie wyrażało bezkresne zdziwienie. Czy to naprawdę takie zjawisko paranormalne, że uczeń odpowiada na pytanie nauczyciela? Jak widać, bardzo. W każdym razie, mówiłam jak najęta, bo po prostu wszystkie metafory, anafory, epifory i inne fory były dla mnie jasne i klarowne. Jedyne, co sobie myślałam o tych wszystkich pseudointeligentkach z mojej klasy, które mają średnią cztery i pół, czwórki i piątki ze sprawdzianów, że to banda skończonych kretynek. Umieją się tylko wykuć czegoś na blachę z lekcji na lekcje i bah, patrzcie państwo, one są MĄDRE. Królowe regentki, sama lichota i miernota. Jak się czułam? Przećpana dumą. I o tyle, o ile nie dziwiło mnie zachowanie połowy klasy (taki to już śmieszny zwyczaj u nas, że polonistka rozmawia sama ze sobą w trakcie lekcji - sama pyta, sama odpowiada), tak niewiedza mądrali wprawiała mnie w osłupienie. I niech mi ktoś powie, że oceny w szkolnym dzienniku coś znaczą. Z chęcią wyśmieję. Z lekcji na lekcje, czułam się na nich jednak coraz pewniej. A zdziwione miny są dla mnie motywacją, zaczęłam się uczyć, odrabiać pracę domową, uważać na lekcjach. Oczywiście, tych sensownych, nie mówię o łacinie czy geografii. Ta ostatnia naukowa nadpobudliwość zaprowadziła mnie do następnej stacji.
Stacja: Głód Wiedzy. Polubiłam bycie "tą mądrą". Ostatnio pisałam przecież, że "żadna suka nie będzie lepsza ode mnie" , a teraz znalazło to swoje odzwierciedlenie w mojej rzeczywistości. Ambicje wspięły mi się na Mont Everest i chyba szybko z niego nie zejdą. Przyjemne uczucie: one nie wiedzą, ja wiem. Te ostatnie dni obudziły we mnie dzikie, nieokrzesane, wygłodniałe zwierzę pragnące wiedzieć wszystko. Naprawdę świetna sprawa, kiedy widzisz coś, czego inni zobaczyć nie mogą, bo nie umieją. Jeżeli nie możesz zobaczyć tego, co niewidzialne, nie możesz zobaczyć niczego. Szkoda tylko, że zachciało mi się być prymusem na koniec liceum, ale jak to mówią lepiej późno, niż później.
Co się będę oszukiwać. Dusza artystyczna, potrzebuję kontaktu i romanticismo ze sztuką. Sprawia mi to przyjemność, uwalnia emocje, katharsis. Jakby tego było mało, dzisiaj byłam u babci i dostałam całkiem fajny prezent. Może nie tyle co prezent, ale swego rodzaju pamiątkę. Dała mi tomik poezji Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, który kupiła sobie moja chrzestna za młodych lat, jakoś w moim wieku. Były w nim suszone kwiaty, co w sumie jakoś na mnie podziałało. Jednym słowem: urocze. Tak mnie pochłonął, że w szkole nie mogłam się z nim rozstać. Jest tam tyle pięknych, głębokich wierszy. W sumie to wierszy-wyznań. Niektóre są naprawdę urzekające. Przeczytałam sobie nawet jej biogram, co sprawiło, że lepiej rozumiem jej twórczość. Mając takie życie trzeba szukać ujścia emocji. Stała mi się bardzo bliska.
No i cóż, poczułam dzisiaj przypływ pozytywnej, orzeźwiającej energii. Są rzeczy, które chcę zmienić, w innych zaś niepotrzebnie widzę drzazgi. Mam nadzieję, że to będzie ciekawa droga. Muszę przestać oszukiwać swoją prawdziwą naturą (nie, nie zmieniam orientacji), którą chyba chowam pod nieprzepuszczalnym płaszczem codzienności. Bo ona jest groźna, drażliwa, tzn codzienność, nie moja natura. Zaczęłam już nawet zmieniać, ale to temat na jutro. Zobaczymy, ile będzie białych flag i jak się sprawy potoczą. Adios!
.jpg)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz