poniedziałek, 17 lutego 2014

Powroty.


Są czasem w życiu rzeczy, które mimo usilnych, najszczerszych starań starasz się zakopać, wyrzucić, zapomnieć, najlepiej udawać, że nigdy ich nie było, a które ciągle są w nim obecne. Podświadomie. W sumie nie wiem czy gorzej czy lepiej, czy lepiej wiedzieć czy nie wiedzieć.





Dlaczego więc dzieją się rzeczy, dlaczego do nich doprowadzamy, żeby później żałować i najchętniej wymazalibyśmy je z życiorysu? Może dlatego, że nikt z nas nie jest cholerną wróżką i nie jest w stanie za każdym razem przewidzieć konsekwencji swoich czynów. Ale ile razy było tak, że nawet gdy już przebrnęło się przez piekło, to później wszystko wracało? A ile głupot robi się po drodze, by zapomnieć? Ile?


Są wody i powietrza, które mają nad nami władzę. Czy w życiu chodzi o to, by nauczyć się żyć z nimi w symbiozie? Nie, nie będę się zagłębiać w wątki biologiczne. Ile szczęścia daje przekraczanie granic swoich możliwości, a ile granic innych ludzi. Więcej. Ludzie chcą, kurwa, wiecznie więcej. Tak. Szczęście, gdzie jesteś?


Czuję, że to ciągle ma nade mną władzę, czasem jeszcze odzywa się w nocy, w snach, gdy śpię i nic nie powinno zakłócać spokojnego, błogiego spaceru po krainie Morfeusza. Wracam do tego, czasem potrzebuję, czasem mnie ciągnie. Magnes.

































Brak komentarzy:

Prześlij komentarz