Piszę, kiedy chcę.
Odchodzę, kiedy chcę.
Wracam, kiedy chcę.
Ostatni raz pisałam tutaj w kwietniu. Co się zmieniło od 9 miesięcy? Urodziłam dziecko. Humor mi się zaostrzył. Nie wiem, który dzień był dla mnie szczęśliwszy, ten kiedy odebrałam świadectwo ukończenia szkoły średniej, czy ten kiedy dowiedziałam się, że zdałam (parsknięcie) maturę.
Co dalej? Było 5 miesięcy czystego, bezkarnego nicnierobienia. Gotowanie wspólnych obiadów, opalanie, baseny, jeżdżenie po całej Polsce, imprezy, znajomi, wakacje. Trochę tęsknię za tym nieróbstwem. Teraz mam w cholerę roboty a ni cholery zapału. Niektóre znajomości się pokończyły, inne zaczęły. Jak to w wakacje. Nie no, żartowałam. Nie miałam wakacji. Moja "najdłuższa beztroska w życiu" głównie polegała na przesypianiu całego dnia, żeby szybciej zleciał, albo na trzęsieniu się z nerwów o jutrzejsze listy na studia. Inne słowo mi tutaj nie pasuje tak bardzo jak stara, poczciwa MASAKRA. Z taką cichą "kurwą" gdzieś pod koniec. Nikomu nie życzę takich pięknych wakacji. Wszyscy gdzieś się dostali, tylko ja czekałam jak kretynka do ostatniej chwili. Nie wiedziałam nawet, jakie to będzie miasto. Przeżywałam, że jak Wrocław to ja i A. nie wytrwamy. W końcu poszłam po rozum do głowy. Nie wiem, czemu od razu o tym nie pomyślałam. Mogłam mieć spokojne sumienie całe 4 miesiące, a nie pierdolić się z obsesyjnym sprawdzaniem swojego konta co godzinę, każdego pieprzonego letniego dnia. Dobra, basta, bo sama zaczynam się nakręcać. Jest dobrze, jestem na dobrym kierunku, na dobrej uczelni, jest ok. Lub jak to mawia młodzież "chujowo, ale stabilnie".
Co dalej? Było 5 miesięcy czystego, bezkarnego nicnierobienia. Gotowanie wspólnych obiadów, opalanie, baseny, jeżdżenie po całej Polsce, imprezy, znajomi, wakacje. Trochę tęsknię za tym nieróbstwem. Teraz mam w cholerę roboty a ni cholery zapału. Niektóre znajomości się pokończyły, inne zaczęły. Jak to w wakacje. Nie no, żartowałam. Nie miałam wakacji. Moja "najdłuższa beztroska w życiu" głównie polegała na przesypianiu całego dnia, żeby szybciej zleciał, albo na trzęsieniu się z nerwów o jutrzejsze listy na studia. Inne słowo mi tutaj nie pasuje tak bardzo jak stara, poczciwa MASAKRA. Z taką cichą "kurwą" gdzieś pod koniec. Nikomu nie życzę takich pięknych wakacji. Wszyscy gdzieś się dostali, tylko ja czekałam jak kretynka do ostatniej chwili. Nie wiedziałam nawet, jakie to będzie miasto. Przeżywałam, że jak Wrocław to ja i A. nie wytrwamy. W końcu poszłam po rozum do głowy. Nie wiem, czemu od razu o tym nie pomyślałam. Mogłam mieć spokojne sumienie całe 4 miesiące, a nie pierdolić się z obsesyjnym sprawdzaniem swojego konta co godzinę, każdego pieprzonego letniego dnia. Dobra, basta, bo sama zaczynam się nakręcać. Jest dobrze, jestem na dobrym kierunku, na dobrej uczelni, jest ok. Lub jak to mawia młodzież "chujowo, ale stabilnie".
Na co komu takie poczucie "stabilizacji"? Dziękuję, reklamację poproszę.
No, to tyle jeśli chodzi o dobre wieści. Mieszkanie... tragedia to eufemizm. Sąsiad zatruwa mi życie. Na II rok szukamy innego lokum, bo nikt nie będzie chodził na paluszkach we własnych czterech ścianach. W tak zwanym międzyczasie, mój komputer postanowił mnie wydymać i straciłam dane. Z prawie całych "wakacji" (ile jeszcze razy to słowo się tutaj pojawi...?). Przemęczyłam się na, o zgrozo, zastępczym komputerze mamy, który zamulał bardziej niż Ulka na historii (a to wyczyn). Jest nowy złom, który też czasem ma swoje humory, ale ja chyba nie mam zbytnio szczęścia do urządzeń elektronicznych. Nie dogadujemy się. Zwłaszcza z tymi bufonami z, jak to się mówi, wyższych sfer. No nie. No po prostu nie. Były jakieś tam mniejsze i większe imprezy studenckie, ale ja to imprezowania i zabaw alkoholowych, choć w zasadzie to jakichkolwiek, straciłam ochotę gdzieś około września. Jak już mam się upoić dobrym procentem to w chałupie, ulubionych majtkach i jednym z moich przyszłych mężów (Depp, Pitt, Harington, łorewa). I to chyba mi tak na razie zostanie, jakoś mi z tego powodu wcale nie jest przykro.
Poznałam kilka fajnych ludzi, zwłaszcza dwie miłe panie, z którymi to często dzielę chwilę na międzyzajęciowym grzańcu, bo niektórych wykładowców niestety ni chuja nie idzie znieść na trzeźwo. Teraz wielkimi krokami zbliża się sesja, którą bardzo, ale to bardzobardzobardzo czarno widzę. Najgorsze jest to, że wiem, że choćbym miała cały wydział postawić do góry nogami, to muszę ją zdać, bo w przeciwnym wypadku czeka mnie coś znacznie gorszego niż chłosta na stosie. A mianowicie - wyrzuty rodzicielskie.Tak. Najgorsza rzecz. Czasem mnie to przerasta. Te ich oczekiwania. Prawda taka, że jeśli chcesz zadowolić ambitnych rodziców, którym się w życiu udało, to musisz być prawnikiem na medycynie i mieć fakultet z chińskiego (już pomijam oczywistą oczywistość jaką jest praca na weekendy, bo wiadomo - doświadczenie). Ot co. No i tak to właśnie u mnie jest. W kółko tylko słyszę, jakie to dodatkowe moduły mam wziąć, na co się zapisać a główny kierunek to robić sobie tak dla zabicia czasu.
DOBRA. Tak naprawdę, to jestem typem człowieka, który jeśli ma dużo wolnego czasu, a mało do zrobienia, to nie zrobi nic. Ale zawalona stosem zadań ,obowiązków ze wszystkich stron świata i w wirze pracy umiem ogarnąć wszystko. Bo po prostu wiem, że kurwa muszę. I nie ma, że boli. Może w tym tkwi mój problem - że teraz właściwie robię sobie wakacje a powinnam się zajebać robotą. I to chyba będzie najlepsze rozwiązanie. Oto jak stać się korpodebilem nie pracując w korporacji. Bang!
Teraz w sumie mam tylko kilka problemów, ale nie uprzykrzają mi one jakoś tam bardzo super mega hiper ultra życia, więc w zasadzie to, jak na mnie, nie jest tak źle. Człowiek generalnie lepiej funkcjonuje, kiedy zna jakieś cele tego swojego funkcjonowania. W przeciwnym wypadku pogrąża się w chujowym niebycie, który zwykle do niczego sensownego nie prowadzi. Cóż, nie mogłabym sobie wymarzyć lepszego momentu do obierania celi, niż początek nowego roku. O matkobosko... Żeby mi się chciało tak, jak mi się nie chce. No to tak, to ja mam plan. Kilka prostych rzeczy, do zrealizowania do czerwca. Bo nie ma co za daleko wybiegać, bo wszyscy wiemy, jak to się zawsze kończy: zamiast chudnąć - tyjemy, palimy więcej a na koncie jest debet. Kwintesencja postanowień noworocznych. Ale odstawiając na chwilę na bok mój, jak zwykle, promienny humorek, co ja chcę osiągnąć:
- (uwaga, zaskoczenie!) schudnąć. do czerwca chociaż 10 kg, a będzie dobrze,
- zdać obie sesje, czyt. WZIĄĆ SIĘ KURWA DO NAUKI,
- dobra z paleniem to nawet nie będę się oszukiwać...
- zapuścić włosy w dobrym stanie
- nie zniechęcić do siebie za dużo ludzi
-odłożyć trochę grosza
Tyle w temacie, dziękuje dobranoc, czytała Krystyna Czubówna.
aa, zapomniałam. Już nie jestem brunetką.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz