Nigdy, a przynajmniej rok temu, nie spodziewałabym się, że dziś będę pisać stąd, skąd właśnie piszę. Jestem w swoim nowym domu. Na wchodzie. W wakacje to wszystko wyszło, zmiana, wielka zmiana. Czy ktokolwiek się spodziewał? W żadnym wypadku nie mówię, że zła zmiana. Tylko, że trochę czuję, że nie wiem, gdzie jest teraz mój dom.
Cóż. Nosi mnie... Tu Warszawa, Radomsko, Stalowa. Taki trochę brak poczucia stabilizacji. Rodzina też jeździ. Kompletny brak ostoi, jakiegokolwiek porządku. Ale może takie drobne zawirowania są czasem w życiu potrzebne, żeby nie było za nudno.
Kocham spędzać czas z rodzicami. Po prostu, siedzieć w domu, oglądać filmy. Bardzo, potwornie, cholernie żałuję tego jak było między nami przez kilka lat. Kiedy myślałam, że wszystko wiem najlepiej, a oni chcą tylko dla mnie jak najgorzej. Prawda jest taka, że ja tylko przechodziłam ciężki okres przez te wszystkie wydarzenia, które miały miejsce. I tylko ja wiedziałam, co czuję, bo im o tym nie mówiłam. Sądziłam, że nie zrozumieją. Sądziłam, że to zbyt poważna sprawa, by rozmawiać o tym ze swoimi rodzicami. Nie chciałam, żeby wiedzieli o tych wszystkich głupotach, które robiłam. Chyba przez to, że widzieli tylko wierzchołek góry lodowej, w miarę to znieśli. Ale wiem, co przeżywali. A ich wyobraźnia, która chętnie kończyła wszystkie niedopowiedzenia w moich zeznaniach, niczego nie ułatwiała. Nie wiedzą nadal o tylu rzeczach i póki co, lepiej, by tak zostało. Wolę, by uważali mnie za normalną, w miarę rozsądną dziewczynę. Długo wymazywałam z ich pamięci obraz rudej, rozwydrzonej dziewuchy, która za nic miała ich ciężkie starania. Czasem pojawia się jakaś aluzja, ale tata teraz cieszy się, że jestem "normalna". Cokolwiek przez to rozumie. Nie wiedzą przez co przechodziłam, dlatego nie mogli zrozumieć, co mną kierowało. Nie dziwię im się i nie mam do nich absolutnie żadnych pretensji. Wręcz przeciwnie. Cholernie podziwiam ich za to, że to wytrzymali oraz za to, że mnie nie odrzucili. Przecież mogli kopnąć mnie w tyłek, powiedzieć "radź sobie, skoro jesteś taka mądra", dać do poprawczaka. Ale nie, oni zostali. Bez nich byłoby jeszcze gorzej. Są rodzice, są jakieś zasady. Przecież gdyby nie te wszystkie godziny powrotów do domu, mieszkanie na wsi, na którą trzeba się było jakoś dostać, ograniczenie kieszonkowego, kontrole, to kto wie, jak to wszystko by się skończyło. Wolę sobie tego nie wyobrażać. Nikomu innemu nie zawdzięczam tak wiele. Zawdzięczam im właściwie wszystko, co mam, kim jestem, gdzie jestem. Bez nich byłabym niczym. Zawsze byli, są i będą najważniejsi. Po nocy zawsze przychodzi dzień.
Niestety ostatnio wróciło parę rzeczy, które są jak złe sny. Wracają co jakiś czas i nie dają spokoju. Teraz tylko jedna osoba może mnie chronić.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz