sobota, 29 marca 2014

Ja - robocop.



Od jakichś dwóch tygodni żyję jak totalny robot.  Chodzę jak maszyna, czym czuję się coraz bardziej i bardziej zmęczona. Dżizas, soł egzosted. Nie wiem, jak ludzie wytrzymują automatyczny tryb życia.

Rano - na nogi wstaję jakby mnie z krzyża zdjęli, włóczę się na dół, ogarniam dupę, coś zjem i  wyjazd do szkoły. Tam muszę jakoś przecierpieć kilka godzin, oczywiście cały czas na najwyższych obrotach, bo muszę być ciągle przygotowana na jakąś niespodziankę, co tylko przysparza mi ogromu stresu. No, ale podobno stres jest dobry, jeśli jest krótkotrwały. Popołudniu już czuję się wykończona. No i jak żyć panie premierze? Jeszcze te ciągłe kombinacje z dojazdami, korkami, obiadami. Wszystko utrudnia mi fakt, że mieszkam za miastem - za daleko, żeby dojść na pieszo. Dlatego jestem z pokolenia, które jest spragnione postępu i dostępu do wszystkiego. Chcę mieć każdą rzecz blisko, po drodze, w okolicy, a nie. Do dupy z taką robotą. Nigdy, nigdy, nigdy, przenigdy nie zrobię tego swoim dzieciom i nie wyprowadzę się na wieś. No ni chuja. Wiem jakie to jest okropne. Wszyscy wychodzą - Ty zostajesz. Robi się izolacja no i fajnie nie jest. Ale wracając do tematu...

Matura jest tak wykańczająca, że szczerze współczuję tym, których to dopiero czeka. Nie ma czasu na NIC. Osobiście chciałabym pojechać sobie gdzieś, nie wiem, do aqua parku, pojechać rowerem gdzieś za miasto albo wybrać się na całodniowe zakupy. Jasne, przecież mogę. A wieczorem robiłabym lekcje i uczyłabym się do matury, tylko że jest pewien szkopuł. Nie umiem się uczyć ani generalnie wysilać naukowo wieczorami, kiedy cały dzień robiłam coś innego, bo... jestem padnięta. Nie wiem czym jest spowodowany mój kompletny brak sił. Miga mi cały czas ikonka "low battery". Dzień w dzień boli mnie łeb, mam zawroty głowy, czuję się słabo, no i po całym dniu zapierdalania w szkole, muszę jeszcze zapierdalać w domu. Bo przecież trzeba się zająć domem, coś ugotować, zwierzyniec ogarnąć, a chciałabym w sumie chociaż się wysypiać. Chociaż, kurwa, tyle. Czy to tak wiele?

Próbowałam się przeorganizować, jakoś mniej czasu poświęcać pierdołom, ale niestety, choćbym sobie wypruła żyły, to doby nie przedłużę nawet o cholerną minutę. Taka sytuacja. Inna sprawa, że w końcu postanowiłam zacząć dietę, bo już nie mogę na siebie patrzeć, a lato coraz bliżej. Lato zweryfikuje co robiłam przez dziesięć miesięcy. A co robiłam? Wpierdalałam jak pojebana i obijałam się do granic możliwości. Kilka razy poszłam na jakiś basen i zumbę. I tyle. No i siatkówka, ale to tyle wysiłku, co nic. Jak żyć, jak żyć?

Może demonizuję, może przesadzam, ale sorry. Jestem zdesperowana. Chciałabym mięć czas na wszystko, a o tym wszystkim jeszcze mieć siłę na naukę. Tygodnie do matury nie lecą, tylko zapierdalają jak wystrzelone z procy. Nie dość, że stres, bo powtórki, to teraz jeszcze trzeba latać za każdym nauczycielem i starać się o oceny na koniec, bo przecież "wstyd mieć na świadectwie maturalnym coś tam". Dwóje mi nie grożą, ale staram się o czwórkę z niemca i czwórkę z geo. To byłby cud. Tamci dzisiaj pojechali na pielgrzymkę maturzystów, jakby miało im to w czymś pomóc. Jak się nie nauczą, to sorry, ale nie zjawi się grom z jasnego nieba i nie przerwie egzorcyzmów. Bo tak.

Dzisiaj znów, za oknem słońce, aż chciałoby się iść na spacer zepsem, pojeździć na rowerze, iść na piwo w plener. Pójdę. A nie, nie, nie no tak! Muszę przecież zrobić jedynie trzy arkusze z maty, x ćwiczeń z angielskiego, powtórzyć polski, nauczyć się na geografię, ale... co to dla mnie? Przecież mój weekend ma aż dwa dni.


Na poprawę humoru:



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz