niedziela, 9 lutego 2014

Leniwe niedziele.

Zanim zaczniesz czytać ten tekst, odpal poniższą nutkę!






Pora zrelacjonować swój cudowny weekend. Lubię to: niedzielne poranki (w sumie to jest dwunasta..., nieważne, dla mnie to poranki), kawa i klawiatura.



Piątek: w szkole "odbębnić", jakoś przeżyć, wytrzymać. Odebrałyśmy tablo z M. Nie pojmę, nie zrozumiem, dlaczego nam dali zdjęcie, gdzie A. jest bez okularów. Ładnie wygląda, ale nie chodzi tak na co dzień, szit. Poszłyśmy na obiad do Sławy, a tam kto? Woru, wcześniej spotkałyśmy nawet Daniela z dzieckiem. Standardowo - bojce. Chłopakowi przyspieszyło życie... Oby mu się wszystko powiodło. Dobrze powiodło. Później w przerażeniu potruchtałam do dentystki, obawiając się, że, jak zwykle, wyjdę ze znieczuloną połową twarzy po godzinnej katordze. A tu miły suprajs - zęby zdrowe, zapraszamy za miesiąc. Wylądowałam u A., poleniliśmy się, gra o tron to aktualnie trzecia osoba w naszym związku - tak, mamy trójkąt. Wyszło, że śpię u K. Ledwo weszłam a już usłyszałam siarczystą wymianę siostrzanych wyrazów miłości. Oj, głąby. Doszłam do wniosku, że ja i mój kochany braciszek jednak nie byliśmy aż tak szatańskim tworem, jak myślałam wcześniej. Obczaiłyśmy Sochi, zeżarłyśmy pampuchy, wystroiły się gwiazdy i w tango. najpierw plener, potem knajpy. Znajomych od groma, bilard i te sprawy. K. już oczywiście musiała się zakręcić, jak zwykle. Ja nadal chodzę po klubach z chmurką nad głową ze zdjęciem A. i dopiskiem "zajęta". Wszyscy się znają, jego lubią. Nikt by się nawet nie ośmielił. Dla jasności: ja nie narzekam, ja jestem dumna. Czuję się jakbym była od nich wszystkich wyżej, jakbym miała już coś, o czym oni wszyscy marzą. Dlaczego? Bo dla każdego z nich jestem nieosiągalna. Tak, wielkie ego. Mirka oczywiście myślała, że zachlałyśmy mordy, nie dała sobie przetłumaczyć. Wróciłyśmy tylko o drugiej, bez szaleństw.

Sobota: sobota zleciała w sumie chuj wie kiedy. Ledwo co wpadłam do domu, obejrzałam zdjęcia ze swojej studnióweczki, poprzerabiałam kilka, ogarnęłam dupę i już trzeba było jechać, bo Młody miał bal gimnazjalny. Pobraliśmy z tatą wszystkie sprzęty, aparaty, pierdoły, bo wiecie, my taka "photography" rodzina. W sumie to tylko ja i On. Anyway, pięknie zatańczyli, prawie się popłakałam. Ja swój bal opisałam tak:  




"No i po wszystkim. Zmył się cały makijaż, loki stały się proste, buty poszły w kąt, ale emocje w żadnym razie nie opadły! O nie! Ekscytacja, euforia – to wszystko trwa nadal. Bal był niesamowity. Wspomnienie jak najbardziej pozytywne. Ba! Najlepszy dzień w życiu. Wybawiłam się za całe 15 lat, jak narazie. Było cudownie! Światła, dekoracje, parkiet. A polonez? Wyszedł nam ponoć świetnie. Nie mogłam się na wszystkich napatrzeć. Każdy z osobna elegancko, jak nigdy. Dziewczyny pełne wdzięku, błysk w oku. Po prostu byłam zachwycona. Nie spodziewałam się w ogóle, że chłopaki z mojej szkoły potrafią tak tańczyć!"



Cały czas myślałam "jak ja bym to wszystko chciała przeżyć jeszcze raz...", zazdroszczę mu. Może korzystać z mojego doświadczenia, zawsze o coś mnie zapytać, dostać porządny ochrzan, ale powszechnie przecież wiadomo, że na tym świecie tylko ja mogę mu dokuczać, bić się z nim, uprzykrzać życie, ale nikt inny nie ma prawa. Tylko by spróbował. Poszłyśmy znowu z blondyną na koryto, woziłyśmy dupy, wygodnickie. Księżniczki w końcu. A potem musiały znowu iść bojce z Mirą i Krzyśkiem. Ale to była dobra rozmowa. Posłucham Pani. Pomknęłam do faceta, że gra o tron to chyba nie muszę wspominać. Nie wiem, co my będziemy robić/oglądać, bo zostało nam pół odcinka a czwarty sezon dopiero szóstego kwietnia [sory, nienawidzę liczb w tekstach, nie wiem czemu, piszę je tylko jak już mi się nie chce rozdrabniać]. Odebrałam młodego i była  jeszcze szybka przygoda z brakiem paliwa i stacją benzynową. Nie wiedziałam, że nawet tam są podrywacze. Damn.




Całe te dwa dni są niczym w obliczu rozmowy, którą odbyłam zanim poszłam spać. Skromne trzy godzinki. To była najmilsza, najcudowniejsza rozmowa w przeciągu... no nie wiem, nie jestem w stanie określić. Wszystko wróciło, jest fantastycznie [tak D., użyłam tego słowa]. Nie powiem, że się nie jaram, bo się jaram i to konkretnie. I niech tak będzie cały czas. Oboje tego potrzebowaliśmy. Katharsis. Dziękuję.

W końcu jednak trzeba było się rozłączyć, mamy dzisiaj dużo do zrobienia. Lekcje, auto, ubrania, zaraz muszę się zabrać, bo znowu przepierdolę dzień na kompie.



No dobra, Amber ogarnia dupsko. Hew e najs dej!



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz