sobota, 29 marca 2014

Ja - robocop.



Od jakichś dwóch tygodni żyję jak totalny robot.  Chodzę jak maszyna, czym czuję się coraz bardziej i bardziej zmęczona. Dżizas, soł egzosted. Nie wiem, jak ludzie wytrzymują automatyczny tryb życia.

piątek, 21 marca 2014

#chill.


Dla odmiany - dziś kolorowo, bo podobno pierwszy dzień wiosny dzisiaj czy coś. Wreszcie koniec zimy, obrzydliwej, mroźnej, paskudnej zimy. Teraz słońce staje się moim centrum świata. Bo mi się tak życie dzieli na ciepło i zimno.

piątek, 14 marca 2014

Changes.


Dawno nie było tak źle. Chociaż może słowo "fatalnie" byłoby tu stosowniejsze. Kurwa. Czego to jest kwestia? Ja nie zasługuję na więcej? Ok, na cokolwiek? O co tu chodzi...

piątek, 7 marca 2014

Co było a nie jest.



Ostatnio zero czasu na nic. Z wyjątkiem nauki oczywiście. W sumie to wciąż trochę nie ogarniam tego, że to JA mam MATURĘ. Biegam od miejsca do miejsca, tu coś załatwiam, tu się uczę, tu coś tam. Naprawdę, totalny brak czasu. Aktualnie tonę w arkuszach próbnych matur, listów, wypracowań i zestawach z matmy. To jest teraz moja papierowa rzeczywistość. I paradoksalnie jest ona szara. Jak szary papier do szarej dupy.

środa, 26 lutego 2014

Rozsypany kalendarz.

Na zdjęciu aktualny pupil całego domu. 

Tak, wiem, że ostatnio zaniedbuję bloga i pisanie. Wiadomo, co jest przyczyną: brak czasu + moje bezkresne lenistwo. Ale na dobrą sprawę, to nic specjalnego w szkolnych dniach się nie dzieje. Weekend miałam dobry do niedzieli rano, kiedy to dowiedziałam się o tym, co robił mój chłopak. 

piątek, 21 lutego 2014

Źle.



Tak
bardzo
  strasznie
  okropnie
  źle.

Nie mam już jak uciekać, mosty spalone.
Próbowałam.
Chcę.
Potrzebuję.
Ale nie umiem.
Pozostają skoki.
Na głębokie wodospady marzeń.


czwartek, 20 lutego 2014

Też jestem szalony, całuję dłoń mej pani, całuję dłoń mej żony.


I could use a brake
me need to go
down down down on life.



Ostatnie dni są zimne, szare i ponure. I bynajmniej nie mam na myśli pogody. Jakby wszystkie emocje i uczucia gdzieś wyparowały, ulotniły się z powietrzem. Wyciekły gdzieś między spacerami, rozmowami, cicho i bezszelestnie przez palce. Nie ma ich, są tylko szare schematy codzienności.